Δεν είμαι από αυτούς που κάθονται και κλαίγονται. Όχι φανερά, τουλάχιστον. Αλλά φέτος το καλοκαίρι ήταν σκέτη απογοήτευση. Η δουλειά μου με απέλυσε τον Ιούνιο, η σχέση μου είχε τελειώσει από τον Μάρτιο, και οι φίλοι μου είχαν όλοι φύγει για διακοπές που δεν μπορούσα να αντέξω οικονομικά. Έτσι, βρέθηκα στο διαμέρισμά μου, με έναν ανεμιστήρα να γυρίζει αργά, και μια αίσθηση ότι η ζωή μου είχε κολλήσει σε κάποια παλιά κασέτα. Το vavada casino το είχα δει σε κάτι διαφημίσεις στο κινητό, αλλά ποτέ δεν έδωσα σημασία. Μέχρι εκείνο το βράδυ του Αυγούστου, όταν το μυαλό μου δεν άντεχε άλλο τη σιωπή.

Ξεκίνησα, όπως οι περισσότεροι, από περιέργεια. Ή μάλλον, από μια ανάγκη να ξεφύγω. Το vavada casino ήταν απλώς ένα ακόμα παράθυρο στον τοίχο της μονοτονίας μου. Δεν περίμενα τίποτα. Κατέβασα την εφαρμογή, έφτιαξα λογαριασμό με ψεύτικα στοιχεία — δεν ήθελα καν να ξέρω ότι το έκανα — και έβαλα ένα μικρό ποσό, κάτι σαν δέκα ευρώ. Το πρώτο βράδυ έχασα τα πάντα σε είκοσι λεπτά. Ένιωσα ηλίθιος. Πραγματικά ηλίθιος. Έκλεισα το κινητό και το πέταξα στον καναπέ. Αυτό ήταν, σκέφτηκα. Μια ακόμα αποτυχία στη λίστα.

Αλλά την επόμενη μέρα, το μυαλό μου γύρισε πίσω. Όχι στα χρήματα. Στην αίσθηση. Εκείνα τα είκοσι λεπτά, όσο κι αν φαίνεται γελοίο, δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο. Ούτε την απόλυση, ούτε τη μοναξιά, ούτε το γεγονός ότι ο ήλιος έξω έκαιγε και κανείς δεν με έπαιρνε τηλέφωνο. Μόνο τους αριθμούς, τα φώτα, τον ήχο. Ήταν σαν να έβαλα το μυαλό μου σε μια μικρή, λαμπερή φούσκα. Έτσι, ξαναδοκίμασα. Αυτή τη φορά με περισσότερη προσοχή. Άρχισα να διαβάζω για τα παιχνίδια, να παρατηρώ μοτίβα, να μην πετάω τα χρήματα σαν χαζός. Το vavada casino έγινε το καταφύγιό μου, όχι με την έννοια του τζόγου που σε καταστρέφει, αλλά με την έννοια του μέρους που πηγαίνεις όταν ο κόσμος έξω είναι πολύ βαρύς.

Μια νύχτα, γύρω στις τρεις, έπαιξα ένα παιχνίδι με κουλούρες που είχε ένα μπόνους με δωρεάν περιστροφές. Δεν το είχα ξαναδεί. Κέρδισα κάτι μικρό, αλλά μετά το μπόνους άνοιξε ξανά, και ξανά. Δεν κέρδισα εκατομμύρια. Κέρδισα περίπου εκατόν πενήντα ευρώ. Αλλά το συναίσθημα δεν ήταν για τα χρήματα. Ήταν ότι για πρώτη φορά μετά από μήνες, ένιωσα ότι κάτι καλό μπορούσε να συμβεί. Γέλασα. Μόνος στο σκοτάδι, με το πρόσωπό μου φωτισμένο από την οθόνη, γέλασα δυνατά. Ο γάτος μου με κοίταξε σαν να ήμουν τρελός. Ίσως ήμουν. Αλλά ήταν η πρώτη φορά που γελούσα έτσι από τον Μάρτιο.

Το vavada casino δεν μου έλυσε τα προβλήματα. Δεν βρήκα δουλειά μέσω αυτού. Δεν ξαναβρήκα την πρώην μου. Αλλά μου έδωσε κάτι που δεν περίμενα: ένα διάλειμμα από τον εαυτό μου. Ένα μέρος όπου μπορούσα να είμαι απλώς ένας παίκτης, όχι ένας άνεργος, όχι ένας μόνος. Και κάποιες φορές, όταν κέρδιζα λίγα ευρώ, ένιωθα σαν να μου έλεγε το σύμπαν ότι δεν είμαι τελείως άχρηστος. Το ξέρω, ακούγεται χαζό. Αλλά όταν είσαι σε εκείνο το σημείο, το χαζό είναι πολλές φορές το μόνο που σε κρατάει.

Με τον καιρό, άρχισα να βάζω όρια. Όχι γιατί φοβόμουν τον εθισμό, αλλά γιατί κατάλαβα ότι το vavada casino ήταν σαν ένα παλιό φιλαράκι: καλό για ένα ποτό, αλλά δεν θέλεις να μείνεις εκεί για πάντα. Έβαζα δέκα ευρώ την εβδομάδα, όχι παραπάνω. Και το περίεργο είναι ότι αυτά τα δέκα ευρώ μου έδιναν περισσότερη χαρά από ό,τι τα εκατό που είχα πετάξει στην αρχή. Γιατί τώρα έπαιζα με πρόγραμμα, με προσμονή, με ένα μικρό τελετουργικό. Το Σάββατο το βράδυ, έφτιαχνα ένα τσάι, έβαζα μια παλιά ταινία στο βάθος, και άνοιγα το παιχνίδι. Δεν ήταν φυγή πια. Ήταν ένα χόμπι. Ένα μικρό, παράξενο χόμπι που κανείς από τους φίλους μου δεν ήξερε.

Τον Σεπτέμβριο βρήκα δουλειά. Τίποτα σπουδαίο, αλλά δουλειά. Και ξέρεις κάτι; Δεν σταμάτησα να παίζω. Αλλά τώρα έπαιζα αλλιώς. Με λιγότερη απελπισία, με περισσότερη διασκέδαση. Μια μέρα κέρδισα ένα ποσό που μου επέτρεψε να πάω ένα σαββατοκύριακο στο Ναύπλιο. Κάθισα σε ένα μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα και σκέφτηκα πόσο αστείο ήταν που ένα βράδυ Αυγούστου, μέσα στην κατάθλιψη, είχα κατεβάσει μια εφαρμογή που τώρα μου έδινε αναμνήσεις. Δεν έγινα πλούσιος. Δεν έγινα διάσημος. Αλλά έμαθα να χαμογελάω ξανά, έστω και για λίγο, έστω και μόνος.

Το vavada casino ήταν απλώς ένα εργαλείο. Ένα μέσο. Αλλά με έμαθε ότι ακόμα και όταν όλα μοιάζουν αδιέξοδα, μπορείς να βρεις ένα μικρό παράθυρο να αναπνεύσεις. Και μερικές φορές, αυτό το παράθυρο είναι αρκετό για να σε κρατήσει μέχρι να βγει ο ήλιος ξανά. Τώρα, όταν νιώθω το βάρος να έρχεται, δεν τρέχω στο καζίνο για να κρυφτώ. Αλλά ξέρω ότι υπάρχει εκεί, σαν ένα παλιό, φωτεινό δωμάτιο που μπορώ να επισκεφτώ για λίγο. Και αυτό, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, είναι κάτι. Κάτι μικρό, αλλά δικό μου.