Nie jestem dumny z tego, jak zaczęła się moja przygoda z epicstar aplikacja. Właściwie to była najbardziej żałosna noc w moim życiu. Siedziałem na podłodze w kuchni, w której żarówka migała jakby sama nie była pewna, czy chce świecić, a na stole leżały rachunki, których nie miałem czym zapłacić. Nie chodziło nawet o pieniądze. Chodziło o to, że zostałem sam. Całkowicie, absolutnie sam. I wtedy, w tej ciszy, która bolała bardziej niż krzyki, przypomniałem sobie o epicstar aplikacja, o której ktoś wspomniał na jakimś forum. Nie szukałem wygranej. Szukałem miejsca, gdzie nie muszę być sobą.

Zacząłem od pięciu złotych. Poważnie. Wpłaciłem pięć złotych, bo tyle zostało mi na koncie po opłaceniu czynszu, który i tak opłaciłem z opóźnieniem. I przez pierwsze pół godziny przegrywałem. Systematycznie, spokojnie, jakby ktoś wyciągał mi te monety z kieszeni jedna po drugiej. Nie czułem złości. Czułem ulgę. Bo gdy przegrywałem, nie myślałem o tym, że żona spakowała walizki trzy tygodnie temu. Nie myślałem o tym, że dzwoniłem do niej sześć razy i za każdym razem słyszałem tylko głuchy sygnał. Nie myślałem o tym, że mój szef powiedział mi wczoraj, że "musimy porozmawiać". Wszystko to zniknęło, zastąpione prostym, mechanicznym rytmem: zakręć, poczekaj, przegraj, zakręć.

I wtedy, zupełnie przypadkiem, trafiłem. Nie jakąś ogromną sumę. Sto dwadzieścia złotych. Dla kogoś innego to może nic. Dla mnie to był moment, w którym po raz pierwszy od miesięcy poczułem coś innego niż pustkę. Coś, co przypominało ciekawość. A potem, jak to często bywa, epicstar aplikacja zaczęła mi dawać więcej. Nie od razu. Nie wielkie sumy. Ale wystarczająco, żebym został. Żebym następnego wieczoru znów usiadł na tej samej podłodze, z tym samym migającym światłem, i znów wpłacił te pięć złotych. Tylko że tym razem nie przegrywałem. Wygrywałem. Drobne kwoty, ale wygrywałem. I to uczucie — to cholernie głupie, irracjonalne uczucie, że los jednak o mnie pamięta — było silniejsze niż wszystko, co czułem przez ostatnie miesiące.

Zacząłem traktować epicstar aplikacja jak coś w rodzaju terapii. Brzmi absurdalnie, wiem. Ale gdy grałem, nie byłem facetem, którego żona zostawiła. Nie byłem facetem, który boi się otworzyć kopertę z banku. Byłem kimś, kto podejmuje decyzje. Ktoś, kto ma kontrolę. Oczywiście, to była iluzja. Wiedziałem o tym nawet wtedy, w środku nocy, gdy ekran telefonu oświetlał mi twarz. Ale ta iluzja była lepsza niż rzeczywistość. W rzeczywistości byłem sam. W epicstar aplikacja byłem graczem. A gracz zawsze ma następny ruch.

Pamiętam jedną noc szczególnie dobrze. Deszcz walił o szyby tak mocno, że myślałem, że je wybije. Wypiłem dwie kawy i pół butelki taniego wina. I wtedy, po serii przegranych, które zabrały mi prawie wszystko, co uzbierałem przez tydzień, wpadłem na pomysł. Głupi, dziecinny pomysł. Postanowiłem, że zagram ostatni raz. Wszystko albo nic. I wiecie co? Wygrałem. Nie milion. Nie nawet tysiąc. Wygrałem czterysta złotych. Ale to nie pieniądze były ważne. Ważne było to, że po raz pierwszy od bardzo dawna roześmiałem się na głos. Sam, w pustej kuchni, z deszczem bijącym o okna, śmiałem się jak wariat. Bo poczułem, że jednak coś ode mnie zależy. Że nie jestem tylko workiem na problemy, który ktoś postawił w kącie i zapomniał.

Nie chcę, żeby to zabrzmiało jak reklama. Nie chcę mówić, że epicstar aplikacja naprawiła moje życie. Nie naprawiła. Dalej mam rachunki, których nie zapłaciłem. Dalej nie wiem, czy żona wróci. Dalej boję się poniedziałku. Ale nauczyłem się czegoś dziwnego. Nauczyłem się, że ucieczka nie musi być wieczna. Czasem wystarczy godzina. Wystarczy jedno zakręcenie, jedna wygrana, jedna chwila, w której zapominasz, że jesteś nikim. A potem wracasz. Do kuchni. Do migającego światła. Do siebie. I jakoś to jest.

Teraz gram rzadziej. Może raz w tygodniu. Czasem wygram, czasem przegram. Ale już nie traktuję epicstar aplikacja jak kryjówki. Traktuję ją jak miejsce, do którego można wejść, gdy rzeczywistość za bardzo boli. I wyjść, gdy ból zelżeje. Nie jestem z tego dumny. Ale nie jestem też zawstydzony. Czasem trzeba tańczyć z cieniami na kuchennym podłodze, żeby przypomnieć sobie, że jeszcze się żyje. A ja żyję. I to chyba najwięcej, co mogę powiedzieć.