O gecə də belə başladı — telefonun işığı üzümə düşürdü, evin içi isə elə sakit idi ki, divar saatının tıqqıltısı qulağıma zərbə kimi gəlirdi. Aylarla idi ki, yuxum qaçmışdı, işdən evə gələndə heç kim məni gözləmirdi, yemək də bir isti yemək kimi deyil, sadəcə bir borc kimi qarşıma qoyulurdu. Elə həmin axşam, dostumun dediyi sözlər yadıma düşdü —
mostbet qeydiyyatdan kecmek çox asan olduğunu, hətta beş dəqiqə çəkdiyini söyləmişdi. Mən də o beş dəqiqəni özümə verməyə qərar verdim. Bəlkə bu, sadəcə axşamı öldürmək üçün bir yol idi, bəlkə də içimdəki boşluğu bir az da olsa doldurardı.
İlk günlərim tam fəlakət idi. Yox, pul itirməkdən danışmıram — elə bil hər düymənin yerini unutmuşdum, hər klik məni daha da çaşdırırdı. Bir dəfə elə bil səhv oyuna girdim, səhərə qədər gözlədim, nəticədə isə heç nə qazanmadım. Özümə güldüm, amma ağlamaq istəyirdim. O günlərdə mostbet qeydiyyatdan kecmek məni hələ də qorxudurdu, çünki hər yeni addım yeni bir narahatlıq gətirirdi. Ancaq təslim olmadım. Nədənsə, içimdə bir səs “davam et, bu sadəcə başlanğıcdır” deyirdi.
Günlər keçdikcə telefonun ekranı mənim üçün bir pəncərəyə çevrildi. Gündüz işdə gülümsəyirdim, axşam isə o pəncərədən içəri baxırdım. Oyunlar mənə real həyatın təzyiqindən bir qaçış yolu kimi görünürdü. Bəli, bəzən uduzurdum, bəzən isə elə qazanırdım ki, özümə inana bilmirdim. Bir axşam cəmi on manatla başladım, səhərə yaxın balansım on qat artmışdı. O an hiss etdiyim sevinc sözün əsl mənasında başımı fırladı. Elə bil bütün yuxusuz gecələrin, bütün yorğunluğun əvəzini bir anda aldım. Gülməyə başladım, öz-özümə dedim: “Görürsən? Sən də bacarırsan.” O gecə mostbet qeydiyyatdan kecmek qərarımın nə qədər doğru olduğunu düşündüm. Əslində isə doğru olan qərar deyildi — doğru olan hiss idi. Özümü yenidən diri hiss etmək.
Amma hər şey bir anda asan olmadı. Bir neçə dəfə elə oldu ki, qazandığımı geri verdim, üstəlik üstünə də əlavə etdim. O anlar məni əsəbiləşdirirdi, hətta telefonu divara çırpmaq istəyirdim. Ancaq sonra oturub fikirləşirdim: bəs mən niyə oynayıram? Pul üçün? Yox. Mən oynayıram, çünki bu, mənə nəfəs almağa yer verir. Real həyatda hər şey nizamlı, darıxdırıcı və amansızdır. Burada isə hər şey bir az da olsa sirli, həyəcanlı və gözlənilməzdir. Bir dəfə elə oldu ki, qazandığım pulla ailəmə hədiyyə aldım — heç kim bilmədi haradan gəldiyini. Sadəcə dedim: “İşdə bonus aldım.” Yalan danışmaq istəməzdim, amma həqiqəti demək də asan deyildi. Çünki həqiqət bu idi: mən qaçırdım. İşdən, tənhalıqdan, özümü itirmiş hisslərimdən. Və bu qaçış mənə bir az rahatlıq verirdi.
